Rosalía de Castro, Estrela HD 149143

Algunha vez esqueciches o aniversario de alguén importante para ti? Non te preocupes. Ás veces, pasa. E, ás veces, o que pasa é que "non nos dá a vida", como se di nestes tempos. 

Que pasou?

Nada irreparable.

O pasado luns 24 de febreiro cumpríronse 183 anos do nacemento de Rosalía, a nosa Rosalía. 

Ese día nós andabamos a correr o entroido. 

(Con asalto e voda )

Aínda así, catro estrelas foron convocadas a unha xuntanza de urxencia. 

E, guiándose pola Estrela Polar, digo, por Bea Pérez, velaquí o que lles saíu dos pinceis:

Tranquila, Ángela, os accidentes acuáticos da aula de Plástica quedan na aula de Plástica. Rosalía perdóate e nós, tamén. 

Pero non pensedes que a cousa queda en facerlle un mural Pop Art á nosa autora máis universal (sen ánimo de ofender a dona Emilia Pardo Bazán). Pero iso, mellor, contámolo outro día. 

Xa o dicía Epicteto de Frixia

"Nas festas acórdate que tés dous invitados: o corpo e a alma. O que lle deas ao corpo valo perder"

Supoñemos que, despois de correr con Guenet, haberá que repoñer forzas.

Bo proveito, rapaces!
(tanto polo refrixerio como pola lectura)

Preparando o 11 de febreiro

Aquí vos deixamos unha pequena mostra dos fondos que a biblioteca "Nélida Piñón" do IES de Cotobade ten sobre mulleres científicas.

Que día é hoxe?

Deixádeme que pense un chisco. 

Xa sei. Hoxe é o Día Escolar da Paz e a non-violencia. E, como non podía ser doutro xeito, desde o Club decidimos aportar o noso grao de area. Unha presadiña de Estrelas xuntáronse para contar unha historia que fala do sabor amargo das guerras e, tamén, do valor da convivencia harmónica entre as persoas de todas as razas, relixións...

A cousa comezou cando o despiadado timbre anunciou a fin do tempo de recreo. O profesorado meteu un cento de reticentes rapaces no Salón de Actos. Alí, Xulia e Aitana explicaron o motivo de tan misteriosa convocatoria. O público enmudeceu. Un inusual silencio encheu o espazo. E Pablo Chantrero e Manuel Sobral comezaron a contar a historia do Gaito Kamishibaia.

As nosas pequenas Estrelas brillaron moito durante uns poucos minutos. Detrás quedan as horas de traballo: os ensaios con Charo, Bea e Luisa; a tradución do texto ao galego por Carina; a elaboración dun powerpoint coas láminas para facilitar a visión ao público das últimas filas realizado por Bea e Mónica, que nos consente en todo; os diferentes arranxos técnicos para solucionar os problemas de son, pois sempre remexemos onde non se debe e José Luis ten, coma sempre, que volver armar todo. Mais, finalmente, Xulia e Aitana puideron facer un traballo impecable de imaxe e son (sen menosprezar o traballo de gravación sen trípode da profe Carina). 

Coido que nos esquece algo...

Graciñas, profe Celia Couso do IES de Poio por prestarnos este butai tan churrusqueiro e animarnos a crear as nosas propias historias. 


Pincha no seguinte enlace:

Día da Paz 2020- IES de Cotobade

Atención, obras!

- Kamishi que?

- Kamishibai. É unha palabra xaponesa. En galego sería algo así como "teatro de papel". Consiste nunha técnica xaponesa para narrar historias. Ten as súas orixes nos monxes budistas do século XII. 

O noso Salva Budiño, que tanto matricula alumnos á velocidade da luz, como cambia unha roda pinchada na metade de tempo que os mecánicos da MCLaren, ou monta a Carreira da Fundación DiabetesCero nun pestanexo e medio, puxo mans á obra para facer el mesmo o butai. 

- Bu que?

- Butai, que é como lle chaman ao soporte no que se montan as láminas con debuxos que ilustran a historia a contar. Ah, os auténticos butais son de madeira e teñen a aparencia dun maletín. Pero en Cotobade somos moi de reciclar. Así que o material a empregar, cortesía do profesor de Tecnoloxía, será Porexpán. 

- Coido que para hoxe xa abonda de palabras raras.

- Graciñas, Salva!

Ano novo, libro novo

O alumnado de 1º pon rumbo a Etiopía da man de María Reimóndez.

E, dado que os máis novos van facer exercicio, o alumnado de 2º, por non ser menos, vai aprender inglés con Shakespeare. Bueno, en realidade, van ler unha adaptación dunha obra do Cisne de Avon. Cal será?

O que non se sabe é a qué agardan os de 3º e 4º na estación de autobuses. Se cadra, esperan a que escampe. Ben podían levar algún dos paraugas da biblioteca.

When will those dark clouds all disappear?

Resólvense algúns misterios. Outros, non.

Os que viaxaron ao centro da Terra con Victoria e mais os que colleron o submarino chegaron a tempo á súa cita (aclaración: non son os que colleron no submarino). 

Na biblioteca non hai pingueiras, de momento. As ducias de paraugas que aló se congregaron foron sometidas a unha sesión de chapa e pintura (agora chámanlle "customizar") levada a cabo polo alumnado de 1º da ESO e mais os nosos amigos da Asociación Juan XXIII. 

Baixo un mesmo paraugas (pincha aquí)

As estrelas de 2ºA chegaron ao Corazón de Xúpiter. Tamén decidiron incorporar "Casiopea" como nome de can porque "Ney" e "Soult" xa están desfasados. Confían en que a profesora de Francés non o tome a mal. Ademais  quedoulle gana de coñecer a unha tal Momo.

En la noche brilla tu luz.

De dónde, no lo sé.

Tan cerca parece y tan lejos.

Cómo te llamas, no lo sé.

Lo que quiera que seas:

luce, pequeña estrella.

Mentras, en 2ºB non se deu resolto o asunto ese da vida secreta das mulleres planta. Que desgraza a súa!

E en 3º e 4º seguen sen saber quen é o asasino dese rapaz do equipo de waterpolo.